VOORWAARTS EN NIET VERGETEN

 Nessun dorma

PROLOOG

 Deventer, mei 2009

“Kuste je moeder je wel eens?” Ruben keek de psychologe argwanend aan. Daar kwam de onvermijdelijke standaardvraag. “Had je het idee dat je moeder van je hield?” Voor dat soort freudiaans geneuzel was hij niet gekomen. Hij had een hartinfarct gehad, was z’n werk kwijtgeraakt en zijn relatie. En volgens de mooie dame die hij na zijn infarct vanuit het ziekenhuis voor de nazorg had toegewezen gekregen was het goed als hij naar een psycholoog zou gaan om te voorkomen dat hij depressief zou worden. Depressief was hij niet. Zijn partner was na 30 jaar vertrokken met de mededeling dat hij nooit echt van haar had gehouden. En dat hij maar eens moest nadenken waarom hij nu zonder werk en zonder geld zat. Dus een beetje feed-back op zijn leven mocht wel. Maar om dan meteen de schuld aan zijn moeder te geven was wel erg cliché. Hij sprak geen nieuwe sessie met de psychologe af. Dit leidde tot niets. Zijn moeder was zijn voorbeeld. Strijdbaar en meedogenloos tegen onrecht. Ze zat ooit met zijn vader op een diner voor Philips managers uit diverse landen. Ze luisterde een paar minuten naar een dame wiens man in Zuid Afrika werkte. Toen stond ze op met de mededeling: “U bent een racist! Kom Joop, we gaan. Ik blijf niet langer met racisten aan tafel zitten.” Het koste zijn vader zijn promotie.

Natuurlijk hield ze van hem. Ze kuste hem nooit, tenminste niet meer na zijn lagere schoolperiode. Maar zo was ze nu eenmaal. Ze hield niet van klef gedoe. Hij ook niet. En niet van klagen. Het zou wel goed komen. Het kwam altijd goed. Zo lang hij zich hield aan wat zijn ouders hem hadden ingeprent: Altijd zelf nadenken en zelf beslissen. Niets zo gevaarlijk als mensen die klakkeloos doen of napraten wat een ander zegt.  Zijn denken stond nooit stil. Hij dacht overal over na. Hij zag altijd mogelijkheden waar vrienden of collega’s geen weg meer zagen, zeker als de algemene opinie was dat iets moeilijk of onmogelijk was. Híj ging die weg. En had daarmee een hoop zekerheden voor het eigen bestaan geruild voor de onzekerheid van de verwachting. Het kostte hem na korte of lange tijd zijn relaties. En na korte of lange tijd werden ook de werkrelaties verbroken. Geen ontslag, want hij werkte al lang als zelfstandige. Altijd zelf beslissend ook al werd hem dringend of dwingend aangeraden anders te denken, spreken of handelen. Met een zelf ontwikkelde eigen vorm van anarchisme. Hij was er niet gevierd of beroemd door geworden. Sterker nog: het had uiteindelijk geleid tot een leven in betrekkelijke eenzaamheid. Huwelijken gestrand, relaties beëindigd, zonder werk en zonder inkomen. En voor het eerst werd er niet meer positief gereageerd op zijn ideeën. Men vond hem te oud om hem nog een opdracht toe te vertrouwen; zelfs om hem een lullig baantje te geven. Collega’s, die het surrogaat waren geweest van de vrienden die hij niet had, waren weggevallen en meldden zich ook niet meer. Eenzaam? Flauwekul. Dat zou wel goed komen. Het kwam altijd goed. Zorgen dat je actief blijft, dan komen vrienden vanzelf. En hij was actief. In de politiek. Omdat er een oplossing is als je er goed over nadenkt. Altijd zelfdenkend; nooit volgend. En met de blijvende drang om de verwachting te houden. Een mening te hebben en die ook te geven. Omdat het moet. Omdat hij niet anders kan.

 

Door naar 1.1

Geplaatst in boek | Reacties staat uit voor VOORWAARTS EN NIET VERGETEN